De Ommekeer deel 15

De Ommekeer deel 15

Debby oefent meerdere keren per dag en na een week telt ze van tien naar nul en is in alfa. Nu ze dit goed beheerst, voelt ze zich elke dag sterker en vrolijker. In het boek staat dat, wanneer ze de techniek goed beheerst, ze de volgende stap kan zetten, het creëren van een veilige plaats. Als voorbeelden staan in het boek, een open plek in het bos, een kamer, of een tropisch eiland. Op deze plaats is zij volkomen de baas, niemand kan zonder haar toestemming die plek betreden en haar op geen enkele manier kwaad doen. Dat tropische eiland trekt haar wel aan. Ze gaat in plaats van op bed liggen, op de bank zitten. Volgens het boek moet dat ook kunnen.

In alfa probeert ze naar haar tropische eiland te gaan. Het duurt een kwartier, maar ze krijgt het voor elkaar. De golven spoelen rustig op het strand. Ze begint over haar strand te slenteren. Hier en daar liggen stukken dood hout die ze mooi van vorm vindt. Ze ziet een lekker plekje en gaat zitten. Zo blijft ze een tijdje op haar eiland zitten genieten. Ze beëindigt de oefening en zit verkwikt op de bank na te genieten. Ze oefent dit tot ze het volkomen beheerst. Volgens het boek is nu de volgende stap, het toelaten van iemand op dat eiland. Op deze manier kan je iemand, waar je bijvoorbeeld bang voor bent, toch in je gedachten laten komen, want je kan hem op elk moment laten verdwijnen. In een bewuste situatie durf je dat niet, want die persoon neemt je gedachten volledig in beslag, zonder dat je daar wat aan doen kan.

Op een avond visualiseert ze haar eiland. Na een korte aarzeling laat ze haar moeder toe. Ze begint een ‘gesprek’ met haar, waarom de dingen zo zijn gelopen zoals ze zijn gelopen. De flarden die de moeder van Debby vroeger verteld heeft over haar eigen jeugd, komen in de gedachten van Debby terug. Haar moeder is door háár moeder bij een weeshuis afgezet met een tas kleren en een brief, toen ze vijf jaar oud was. Door een non is ze mee naar binnen genomen. In de brief staat dat ze een onmogelijk kind is en dat ze haar niet meer wil. De non doet aangifte bij de politie. Zij onderzoeken waarom ze gedumpt is. Zij horen van mamma dat haar nieuwe vriend de mamma wel, maar haar kind niet wil hebben.

In het tehuis moet ze vechten voor haar bestaan. Verschillenden keren is ze meegenomen en weer teruggebracht door pleegouders die het, soms, voor de vergoeding doen. Haar hunkering naar erkenning en liefde speelt haar parten, want dat is voor de pleegouders te veel gedoe. Zo groeit ze op in het tehuis tot ze haar vader Theo ontmoet.
Debby ziet nu alles beter in het perspectief dat het verdient. Ze weet nu waarom de poging van haar moeder om uit haar verleden te ontsnappen, is mislukt. Ze sluit het ‘gesprek’ af met een gevoel van vrede en vergevingsgezindheid.

Ze is elke dag sterker en meer in harmonie met zichzelf en haar omgeving. Door de nieuwe energie die door haar lichaam raast, voelt ze de behoefte om te gaan werken. Nu ze zichzelf en haar mogelijkheden beter kent, besluit ze niet meer bij een bank te solliciteren. In plaats daarvan zoekt ze een baan met meer afwisseling. Ze geeft zichzelf alle tijd om iets te vinden. Een paar weken later zegt haar intuïtie, ga naar de supermarkt. Ze trekt haar jas aan en wandelt genietend van de schaarse bloemen om haar heen, rustig naar de winkel. De kinderen die op de stoep spelen, maken haar nog blijer dan ze al is. Rustig slenterend loopt ze door de supermarkt. Ze koopt eten voor die avond, bij de kassa denkt ze, verkeerde intuïtie. Met de winkelwagen gaat ze naar buiten om hem bij de andere te plaatsen. Ze ziet een krant liggen in het tweede wagentje in de rij en weet meteen, dat is de het doel van de intuïtie. Met veel moeite weet ze het blad uit het karretje te peuteren. Zeer tevreden over haar actie gaat ze naar huis. Ze begint de krant met veel aandacht uit te pluizen, tot ze het ziet: “Gezocht: receptioniste en telefoniste, ervaring niet vereist, enthousiasme wel. Enige kennis van de Franse taal is een pre. Bereid zijn om af en toe voor (langere) tijd in Frankrijk te verblijven.”
Dit is de baan voor mij. Ze begint na te gaan of ze geschikt is voor deze functie.
Ervaring niet nodig, dat komt goed uit, want die heb ik niet. Enthousiasme, daar barst ik van. Enige kennis van de Franse taal, die heb ik van de mavo en de vakanties. Bereid zijn om af en toe in Frankrijk te werken, dát in ieder geval, het liefst permanent. Ik ben dus hélémaal geschikt voor deze baan, is haar conclusie. Ze solliciteert en is uitgenodigd voor een gesprek. De dag waarop ze gaat solliciteren koopt ze, voor weinig geld, een neutraal stelletje, bestaande uit een zwarte rok, een witte bloes en een bijpassend jasje. Hier komt haar figuur goed in uit zonder daar de nadruk op te leggen. Ze trakteert zichzelf, op een kopje koffie en een broodje bal. Ze neemt nog een chocolademilkshake toe, waar een klein beetje likeur in zit. Het is de lekkerste die ze ooit heeft geproefd.

Rustig wandelend, gaat ze richting het bedrijf. De geur van de lente hangt in de lucht. De zon streelt haar gezicht en ze kan zich nauwelijks beheersen om te gaan zingen. De vogels zijn weer met elkaar aan het vechten om het beste nestmateriaal. De heerlijke geur van de krokussen komt, in haar neus. Nu veroorzaakt dat geen slechte herinnering meer aan haar moeder. Ze kijkt naar de drukke vogels en denkt, wie van jullie op mijn nieuwe kleren schijt, krijgt spijt. Ze glimlacht om haar idiote gedachte en wandelt opgewekt verder.

Ruim op tijd arriveert ze bij het bedrijf. Het is een reisbureau dat zich specialiseert in, reizen met een thema, zoals wandelen. De wandelaars gaan naar Frankrijk in een kleine bus. Daar overnachten ze in een chambre d’hote of een villa. Na een uitgebreid ontbijt, gaan ze naar een bepaald startpunt waar ze met een kaart en kompas een op schoonheid geselecteerde route wandelen. Onderweg eten ze hun lunchpakket op dat ze meegekregen hebben. Bij het eindpunt pikt de bus ze op, om ze naar hun logeeradres te brengen, waar ze samen een prima verzorgd diner krijgen. De formule van deze combinatie van inspanning en ontspanning is zeer succesvol. Een héél andere tak van het bedrijf, is het geven van seminars in efficiënter werken, en bedrijfsgerichte opleidingen.  Ze gaat naar binnen, waar Puk haar opvangt. Puk vindt haar open houding en zelfzekerheid veelbelovend en denkt alvast plagerig, de mannen zullen haar uiterlijk wel mooi vinden. Ze lopen samen naar een kantoor waar nog drie mensen aanwezig zijn. Debby ziet direct dat de twee mannen broers zijn. Puk stelt het gezelschap aan elkaar voor. Ze gaan op de, comfortabele, stoelen aan de ronde tafel zitten.

De verdere inrichting bestaat uit een paar grote planten en een antiek dressoir die het kantoor iets huiselijks geven. Puk heeft tijdens het voorstellen meteen de verhoudingen in het bedrijf uitgelegd. Zij en haar man Rik doen de werkzaamheden in het kantoor. Joke, haar schoonzusje, regelt samen met haar man Brian, de opleidingen in daarvoor gehuurde ruimtes in het land. Voor de rest helpt iedereen, iedereen, waar dat nodig is. In de toekomst is het de bedoeling om ook seminars in Frankrijk te organiseren. Daarvoor krijgt Debby in de toekomst, in Frankrijk een ondersteunende taak.

Het gesprek verloopt verder vlot en ze past, door haar soepele houding over werktijden, helemaal in de wensen van het bedrijf. Ze nemen afscheid van elkaar en de broers en hun vrouwen bespreken haar sollicitatie. De broers zijn onder de indruk van haar en zeggen dat ook. Puk jent: “Ik weet heus wel waarom dat is.”
“Vanwege haar Frans natuurlijk, dat snap je toch wel?”
“En niet vanwege die kokosnoten in haar bloesje?”
“Ik snap niet hoe jij op dit soort ideeën komt, zo zijn mijn broer en ik niet,” antwoordt Brian.
“Dát zou ik ook zeggen.”
De positieve uitstraling en zelfvertrouwen geven uiteindelijk de doorslag, ze krijgt de baan. De ‘kokosnoten van Debby’ worden gevleugelde woorden in de familie.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *