De Ommekeer deel 1 van 45 De proloog.

De Ommekeer deel 1 van 45 De proloog.

Proloog

De zwangere Debby en haar vriend Bram zijn betrokken bij het, gevaarlijke, onderzoek naar de dood van haar moeder en de vermissing van haar vader. Debby is er zeker van dat haar vader ook vermoord is. Bram niet en is dit onderzoek, samen met een bevriende misdaadverslaggever, gestart zonder dat Debby dit weet. De zaak komt nu in een beslissende fase, waardoor Debby en Bram buiten het bereik van dit gevaar moeten zijn. Het probleem is dat Debby dit niet weet en ook niet mág weten. Zonder iets te forceren start Bram de mogelijkheid om te vluchten.
“Debby, wat vind je van een vakantie?”
“Nu, of…”
“Dat kan jij beter bepalen in jouw toestand.”
“Nú dus. Ik wil naar de streek waar ik met mijn opa en oma op vakantie ben geweest. ”
“Zullen we op Google Maps kijken waar dat is.”
“Oké.”
“Dat is 1200 kilometer rijden is dat niet te ver voor jou.”
“Ik ben zwanger, niet hulpbehoevend. We overnachten een keer.”

Bram start een zoektocht naar een huisje in de streek waar Debby heen wil. Op Internet zijn alle huisjes al bezet. Uit pure wanhoop zoekt hij in de kleine annonces van het ANWB-blad. Hij leest: “Voor een unieke vakantie in Frankrijk bel…”
“Met Jean Carpentier wat kan ik voor u doen,” klinkt het in perfect Nederlands.
Even is Bram in de war want hij verwachtte Frans.
“Eh, als het kan wil ik uw huisje huren.”
“U heeft geluk, de eerste drie weken van juli zijn vrij door een annulering. Welke periode wilt u?”
“Doe ze alle drie.”
“Debby, Debby, Debby, moet je horen.”
“Rustig maar zenuwpees. Wat moet je?”
“Ik heb vlak bij de camping waar je met opa en oma bent geweest een huisje gevonden.”
“Je bent een engel.”
“Ik weet het. De man die het verhuurt is een Nederlander. Is dat bizar of wat.”
“Dat is het, ik begin te pakken.”

Met enige reserve over het unieke, want niet iedereen heeft dezelfde smaak, arriveren ze daar op een warme julidag. Jean, de Nederlandssprekende man, hoort ze aankomen. Bram, stopt naast hem, laat zijn raam zakken en zegt: ”Hallo.”
“Goedemiddag. Rij maar achter me aan, dan zal ik jullie wijzen waar het is.”

Debby voelt zich binnen enkele seconden oneindig moe, omdat de klank van zijn stem zowel verschrikkelijke als prettige herinneringen oproept, die diep in haar hersenen opgeslagen liggen. Ze denkt, onterecht, dat het komt door de vermoeidheid van de reis. Jean ziet het en besluit haar de mogelijkheid te geven om te rusten. Hij loopt voor ze uit naar de parkeerplek van het huisje. Deze ligt in de schaduw van een eikenboom, die ook de opkomst en ondergang van Napoleon heeft meegemaakt. Debby en Bram stappen uit en stellen zichzelf voor. Jean kijkt bewonderend naar haar buik.
Tróts, showt Debby hem en zegt: “Nog drie maanden.”
“O! dan wordt het een tweeling?” plaagt Jean.
“Nou, lekker is dat. Ik ben blij dat mijn buik eindelijk een beetje groeit en dan krijg ik dit.”

Bram is, prettig, verbaasd over de onmiddellijke vertrouwdheid tussen de twee. Ze zien het huisje tussen de bomen staan. Op een ruim terras staat een stenen barbecue, een door Jean gemaakte tuintafel met banken, twee comfortabele ligstoelen met dikke kussens en een grote parasol. Debby, is gefascineerd door de tafel.
“Dit is de mooiste tuintafel die ik ooit gezien heb.”
Jean ziet dat ze het meent en zegt: ”Dank je wel. Zelf gemaakt.”

Voor de tweede keer voelt ze de vermoeidheid. Jean laat ze binnen alles zien en vertelt hoe het werkt. Wanneer dit besproken is, geeft hij Debby een kans om rust te nemen, door tegen haar te zeggen: “Als jullie iets nodig hebben of iets willen weten van de omgeving, dan kan je mij in de kleine schuur bij het kasteel vinden. Zijn jullie nu te moe om te koken, dan kunnen jullie vanavond bij ons komen eten.”
“O, wat heerlijk, kan ik eerst nog even slapen.”
Met de woorden: “Zeven uur aperitief en om acht uur eten op het terras achter het kasteel,” neemt Jean afscheid.
Zo begint de vakantie, die Bram later omschrijft als volkomen krankzinnig en Debby als een surrealistische droom.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *