De Ommekeer deel 30

De Ommekeer deel 30

Bram gaat naar de begraafplaats. Debby heeft hem verteld dat ze vroeger, met haar vader en grootouders, hier veel tijd hebben doorgebracht. Hij kan zich dat heel goed voorstellen. De rust en de stilte van de plek, zijn een verademing in de altijd drukke stad. Hij slentert naar het einde van het parkje, waar inderdaad de bankjes staan en het hek is. Zittend op een bankje kijkt hij om zich heen. In gedachten ziet hij Debby met haar lange bruine haren tussen de hegjes rennen. Een opkomend gevoel van harmonie met de omgeving neemt bezit van hem. Hij sluit zijn ogen om in alfa te gaan. Het gevoel van harmonie is sterker en sterker. Hier ligt hij niet, denkt hij. Hij hoort een zacht gekuch. Een oudere vrouw staat vlak bij hem. Zij moet uit het witte huis komen, want net was er nog niemand op het kerkhof. Dan is dit dus de vrouw van het boek.
”Goede morgen. U bent hier voor de eerste keer denk ik.”
“Dat klopt, ik ben hier op aanraden van mijn vriendin.”
“Het mooie meisje met de lange, bruine haren. Zij kwam hier vaak met haar vader en grootouders.”
“Daar heeft u gelijk in, hoe weet u dat?”
“Ze heeft u het boek ook laten lezen, ik kan het zien aan uw gezicht en houding.”
“Ze heeft het mij inderdaad laten lezen en mij de techniek geleerd.”
“Dan weet u hoe ik het weet.”
“Zo ver zijn wij nog niet. We staan wel open voor signalen van anderen.”
“Daarom vang ik uw signalen op. Met de jaren kunnen jullie dit aspect ook leren, als u daar zin in hebt. Hoe gaat het met haar?”
“Prima, we gaan trouwen.”
De vrouw glimlacht om de logica van Bram.
“Ze heeft een groot probleem, bent u hier om dat op te lossen?”
“Oplossen is een groot woord, ik probeer te begrijpen wat er heeft plaatsgevonden.”

Bram ziet een unieke kans om meer aan de weet te komen over de techniek waar ze al zoveel voordeel van hebben.
“Waar komt die alfa training vandaan?”
“Die is al zo oud als de mensheid. De ‘primitieve’ mens zoals Indianen, Aboriginals, Eskimo’s, Afrikanen, en voor hen de Neanderthalers, gebruikten de techniek voor hun natuurgeneeskunst en communicatie. Respect voor hun voorouders en de schepping is hun levensdoel. Hun leven staat op een veel hoger ontwikkeld niveau dan het onze. De enige drijfveer die wij nog hebben is hebzucht, waar alles aan wordt opgeofferd.”

Bram laat de woorden tot zich doordringen. Wat is primitief, een man op de maan zetten en miljoenen mensen laten creperen van honger en dorst en het kapotmaken van hun leefomgeving of in harmonie leven met de natuur en zijn onuitputtelijke rijkdom aan voedsel, water en geneesmiddelen. Wij zijn dus de primitieven is zijn oordeel.
“Ik ben het met u eens.”
“Daar komt u hier niet voor.”
“Daar heeft u gelijk in. Nu ben ik bezig met het oplossen van háár probleem of eigenlijk het probleem waar zij bijna in terecht is gekomen.”
“En dat probleem is?”
“Kindermisbruik.”
“Dat is een verschrikking, ook een product van onze hoogstaande beschaving, maar wat heeft dat te maken met deze plek?”
“Als u belooft het niet aan Debby of iemand anders te vertellen, dan zal ik het u zeggen.”
De vrouw glimlacht en zegt: “Dat beloof ik.”
“Eerst een rare vraag. Denkt u dat het mogelijk is om hier iemand stiekem te begraven?”
“Nee, dat kan niet, de sporen daarvan zou ik zeker gezien hebben. Gaat het over de dubbele moord die jaren geleden hier vlak bij is gepleegd?”
“Inderdaad, daar waren haar vader en moeder bij betrokken.”
“In dat geval, dat heeft u niet van mij denk daaraan, zou ik naar de hoofdcommissaris Frans ter Apel informeren. Hem heb ik, op de bewuste avond, uit de portiek van die flat zien komen.”
“Waarom heeft u dat toen niet gezegd? Eh… Laat ook maar, het is een domme vraag, niemand tekent graag zijn eigen doodvonnis.”
“Precies, maar nu dat meisje er bij betrokken is, wordt het anders.”
“Ik ben blij dat u toen niets gezegd heeft, anders was die informatie verloren gegaan, nu kan ik hem gebruiken.”
“Wees voorzichtig, het is iemand met veel macht.”
“Wanneer het opgelost is, komen we samen het wonderboek terug brengen.”
“Dat moeten jullie zeker doen. Heel veel geluk samen.”
Deze woorden, door veel mensen als loze kreet bestempeld, hebben een enorme impact op Bram. Hij blijft nog een tijdje zitten om het gesprek te overdenken.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *