De Ommekeer deel 33

De Ommekeer deel 33

De oefening heeft Peter de sensatie gegeven of er een energie gevend vuur in hem brandt, in plaats van de kilte in zijn lijf. Hij stapt in de auto en zet de radio aan, waar so fare away van Dire Straits net begint. Met het volume op maximum rijdt hij weg. Zo hard hij kan schreeuwt hij mee: you’re so fare away from me, terwijl de tranen van blijdschap en ontroering over zijn wangen stromen.
Volkomen uitgeput door de emoties gaat hij op bed liggen om de oefening weer te doen; binnen tien seconden slaapt hij. Om acht uur ’s avonds is hij wakker. Wat een geweldige manier om mijn vakantie te beginnen, denkt hij. Met Debby heeft hij afgesproken om in alfa de werkelijke rol van zijn moeder te ontdekken, in plaats van zijn vertekende beeld. Voor het slapen gaan en bij het ontwaken doet hij zijn alfa training. Na vier dagen weet hij wat de echte rol van zijn moeder is.

Heel voorzichtig, om Peter niet kwaad te maken, heeft Bettie een paar keer gezegd dat ze de huiskamer wil opknappen.
“Dat is zonde van het geld.”
De echte reden is, dat elke verandering in zijn leven voor hem een te zware belasting is. Het onder controle houden van Bettie, zijn werk en het vechten tegen de spoken uit zijn verleden, slokt al zijn energie op.
Die spoken gaat hij verdrijven, weet hij nu. Zijn nieuwe energie zorgt ervoor dat hij het behang van de muren staat te halen. Na vier dagen zijn de muren van de huiskamer helemaal kaal en opnieuw gestuukt. Het houtwerk heeft hij geschuurd en in de grondverf gezet. Wanneer Bettie thuiskomt, kunnen ze meteen het behang en de verf uitzoeken. Even is daar de onzekerheid of ze wel thuis wil komen, omdat hij zich zo verschrikkelijk heeft misdragen. Ik vecht me dood om dat te bereiken, neemt hij zich voor. De buren hebben met, verbazing, over de anders zo norse en op zichzelf zijnde buurman gepraat. Wanneer ze hem nu tegenkomen, groet hij vriendelijk, in tegenstelling tot een week geleden. Ze hopen dat er een einde komt aan de ruzies die ze zo vaak hebben gehoord.
Dat Bettie al een tijdje weg is, begrijpen ze ook niet.
“Misschien is ze weggelopen,” oppert de ene buurvrouw tegen de anderen.
Peter bouwt zingend aan zijn nestje waarin hij hoopt Bettie gelukkig te maken.

Zij vindt het werken en de omgang met de mensen op kantoor geweldig. Ze krijgt de training een paar keer van Debby voor ze het zelf gaat doen. Ze probeert te begrijpen, waarom haar ouders haar niet wilde geloven; het lukt haar niet. Ze hebben de kans verspeeld op mijn liefde, terwijl ze daar wel de kans voor hadden. Als ouder moet je de liefde van je kinderen verdienen, vindt Bettie. Aan een eventuele ontmoeting met ze is ze in ieder geval nog niet toe, misschien wel nooit meer.

Zaterdagmorgen meldt Peter zich voor de tweede behandeling. Bettie wil hem wel zien, maar ze gaat nog niet met hem naar huis. Verlegen zitten Bettie en Peter bij elkaar, ieder wanhopig zoekend naar een begin van een gesprek. Bettie heeft gevraagd of Debby bij haar wil blijven, wat ze ook doet. Debby ziet ze worstelen met hun onvermogen om met elkaar te praten. Peter wil zeggen dat hij spijt heeft. In gedachten heeft hij allerlei teksten bedacht, steeds weer komt hij tot de conclusie dat het onmogelijk is. Wat hij gedaan heeft is zo verschrikkelijk, dat hij dit niet kan uitdrukken in woorden. Om te weten hoe Bettie over een eventuele terugkeer denkt, zegt Peter: “Ik ben begonnen de kamer op te knappen.”
“Dat is wel nodig.”
Meer conversatie is voor hen niet mogelijk. Debby helpt ze door te zeggen: ”Peter heeft erg veel spijt van wat er allemaal gebeurd is. Wanneer jullie sterker zijn, dan gaan we daar met zijn vieren over praten. Voor nu is het alleen belangrijk dat jullie aan je geestelijke kracht gaan werken om samen verder te kunnen.”
Peter kijkt hoopvol naar Bettie, omdat ze niet protesteert tegen het voorstel van Debby. Zwijgend nemen ze afscheid van elkaar. Het huiswerk voor Peter bestaat uit een ontmoeting met zijn moeder om uit te vinden wat er vroeger heeft plaatsgevonden.

De moeder van Peter maakt zich zorgen dat haar zoon net zo wordt als zijn vader, want na zijn dood, komt Peter nog steeds niet met Bettie bij haar. Daarom steekt ze elke avond een kaarsje aan bij een Mariabeeldje dat ze ooit van haar moeder heeft gekregen, waarbij ze bidt dat haar zoon niet zo wordt als zijn vader.

Peter heeft tijdens de oefeningen zijn verleden gecontroleerd herleefd.
Hij ziet in, wanneer zijn vader een woede-uitbarsting kreeg, dat zij probeerde om die op haar te laten uitrazen, zodat Peter zo min mogelijk te lijden heeft. Zijn boosheid verandert in bewondering, want hij beseft dat zij geen enkele kans had tegen de brute kracht van zijn vader.

Hij belt zijn moeder. Ze is blij verrast om zijn stem te horen. Een half uur later zitten ze bij elkaar. Aarzelend vertelt hij over Debby en Bram. Zijn moeder voelt zijn pijn uit het verleden en zijn spijt om wat hij Bettie heeft aangedaan. Dat hij vertelt dat ze geholpen worden, geeft haar hoop voor de toekomst. Eindelijk zijn haar gebeden tot Maria verhoord. Het verbaast haar hoe ze worden geholpen en de snelheid daarvan. Ze heeft moeite om het te geloven.
“Bestaat dat echt?”
“Dat bestaat echt, ik heb het zelf ondervonden.”
“Waren die mensen dan niet kwaad om wat je Bettie hebt aangedaan?”
“Nee, ze snapten het, omdat ik zelf mishandeld ben. Ze zeiden dat het hierdoor kwam. Ik was gewend aan het geweld en de onderdrukking, daardoor deed ik het zelf ook, want dat was vertrouwd.”
“En denk je nu dat je het niet meer gaat doen?”
“Ik ben nu mijn echte zelf en dat voelt geweldig. Ze hebben aangeboden dat, als ik maar de minste neiging krijg om het weer te doen, zij mij weer helpen. Mam, ik voel mij zo goed, ik ga ervoor zorgen dat jij ook gelukkig bent, je hebt in je leven genoeg ellende meegemaakt.”
De vrouw kijkt naar haar zoon, in zijn ogen ziet ze dat hij echt gelukkig is.

De zaterdag daarop zijn Bettie en Peter, bij Debby en Bram. Het is niet een echt gesprek, daarvoor zijn de emoties nog te sterk. Huilend houden ze elkaars hand vast, terwijl Peter herhaalt dat hij spijt heeft. Bettie vergeeft hem, omdat hij er niets aan kan doen, maar vooral omdat hij de hulp van Debby en Bram heeft aangenomen, hij had ook kunnen weigeren.
“Hoe kan ik jullie bedanken?” vraagt Peter aan Bram.
“Dáár heb ik wel een idee over.”
Het resultaat is een muziekkamer en een ‘behandelkamer’ van hoge kwaliteit voor een bescheiden prijs.

Brian, heeft in Amstelveen een lesruimte gevonden voor de traditionele kant van het trainen. De broers zijn nu klaar om op de Debby manier lessen te gaan geven.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *