De Ommekeer deel 34

De Ommekeer deel 34

Een maand later begint Jean aan het opknappen van het vakantiehuis. Door gebruik te maken van tweedehands materialen kan hij een, relatief luxe, huisje bouwen voor een klein bedrag. Veel maakt hij zelf, zoals de kozijnen en het meubilair. Hij plaatst een advertentie in het blad van de ANWB. Voor het boeken en inlichtingen geven, koopt hij een mobiele telefoon. Aan verdere nouveautés zoals een computer of een televisie heeft hij nog geen behoefte. Bij een drukker in de buurt laat hij een folder met foto’s en een Nederlands tekst drukken. Op aanvraag stuurt hij die op. Snel komen de eerste reserveringen binnen. Van zijn bezoekers hoort hij  hoe het in Nederland toegaat. Door deze informatie vindt hij het wonen in Frankrijk steeds aantrekkelijker worden. Zo kabbelt zijn leven door tot een zaterdag in juli. Om drie uur ’s middags arriveren twee mensen, uit Nederland, voor een vakantie van drie weken. De aanleiding voor deze vakantie is tweeledig, ze zijn uit de gevarenzone en Debby kan wel wat rust gebruiken.

Jean, de Nederlandssprekende man wacht ze al op. Bram, stopt naast hem, laat zijn raam zakken en zegt: ”Hallo.”
“Goedemiddag. Rij maar achter me aan, dan zal ik je wijzen waar het is.
Debby voelt zich binnen enkele seconden oneindig moe, omdat de klank van zijn stem zowel verschrikkelijke als prettige herinneringen oproept, die diep in haar hersenen opgeslagen liggen. Ze denkt, onterecht, dat het komt door de vermoeidheid van de reis. Jean ziet het en besluit haar de mogelijkheid te geven om te rusten.
Hij loopt voor ze uit naar de parkeerplek van de gite. Deze ligt in de schaduw van een eikenboom, die ook de opkomst en ondergang van Napoleon heeft meegemaakt. De ‘vermoeidheid’ van Debby verdwijnt.
Bram stapt uit en stelt zichzelf en Debby voor. Jean kijkt bewonderend naar haar buik.
Tróts, showt Debby hem en zegt: “Nog drie maanden.”
“O! dan wordt het een tweeling?” plaagt Jean.
“Nou, lekker is dat. Ik ben blij dat mijn buik eindelijk een beetje groeit en dan krijg ik dit.”
Bram is, prettig, verbaasd over de vertrouwdheid tussen de twee. Er is aan Jean niets te zien, maar in zijn hersenen is het chaos, omdat Debby, dezelfde naam heeft als zijn overleden dochter en héél erg op haar lijkt.
Ze zien het huisje tussen de bomen staan. Op een ruim terras staat een stenen barbecue, een door Jean gemaakte tuintafel met banken, twee comfortabele ligstoelen met dikke kussens en een grote parasol. Debby, is gefascineerd door de tafel.
“Dit is de mooiste tuintafel die ik ooit gezien heb.”
Jean ziet dat ze het meent en zegt: ”Dank je wel. Zelf gemaakt.”
Voor de tweede keer voelt ze de ‘vermoeidheid’.
Met de opmerking: “Het is nog mooier dan op de foto’s,” geeft Bram een compliment aan Jean.
“Leuk om te horen. Dank je wel.”
Ze gaan het huisje binnen. Op de vaatwasser en de wasmachine, ligt een gebruiksaanwijzing. Jean laat Bram de zekeringen zien en vertelt wat hij moet doen bij onweer. Op een papiertje heeft Jean tips over uitstapjes in de buurt geschreven. De lokale adressen voor agrarische producten, en supermarkten, staan daar ook op. Wanneer alles is besproken, geeft hij Debby een kans om rust te nemen, door tegen haar te zeggen: “Als jullie iets nodig hebben of iets willen weten van de omgeving, dan kan je mij in de kleine schuur bij het kasteel vinden. Wanneer je te moe bent om te koken, kunnen jullie vanavond bij ons komen eten.”
“O, wat heerlijk, kan ik eerst nog even slapen.”
Met de woorden: “We eten op het terras achter het kasteel. Zeven uur aperitief.” neemt Jean afscheid.
Terwijl Bram de auto leeghaalt, slaapt Debby al. Even later gaat hij stilletjes naast haar liggen. Om halfzeven gaat de wekker op zijn telefoon.
Na een snelle douche gaan ze naar het kasteel waar Corinne en Charles ze hartelijk ontvangen.
“Willen jullie iets drinken? We hebben eventueel een rosé open staan.”
“Dat lijkt mij heerlijk,” antwoordt Bram.
“Voor mij water, want ik ben zwanger,” antwoordt Debby, terwijl ze weer glimmend van trots haar buik showt.
“Dat heb ik gezien, maar voorál gehoord van Jean,” merkt Corinne geheimzinnig op.
“Waar is hij?” vraagt Debby nerveus.
Bram kijkt naar haar en denkt, waarom is ze zo nerveus.
“Hij komt zo. Hij moet de barbecue legen,” antwoordt Corinne.
“Gelukkig.”
De nerveusheid is weg, tot verbazing van Bram. Het zal wel met hormonen te maken hebben denkt hij. Jean komt terug met de barbecue, die hij direct aansteekt. Corinne zette het voorgerecht op tafel, oeuf mayonaise.
Corinne, vindt dat Debby en Jean wat betreft uiterlijk, gedrag en humor héél erg goed bij elkaar passen. Ze bekijkt ook de sterke wisselwerking tussen de twee. Het is geen verliefdheid, maar meer als mensen die elkaar heel lang kennen.

Charles en Corinne, beseffen dat de komende drie weken heel bijzonder kunnen zijn door deze twee, net als Jean, zeer positief ingestelde mensen.
“De oeufs zien er grandioos uit Corinne. Ze hebben een Nederlands tintje zie ik, want het lijken wel gevulde eieren,” merkt Debby op.
“Dat klopt Debby, het is een recept van Jean.”

Charles heeft een van zijn beste wijnen uitgezocht, waarvan Debby één slokje móét proeven. Zo krijgt de kleine alvast de smaak voor het betere leven, vindt Jean. De avond is een groot succes, maar om elf uur vindt Bram het tijd voor Debby om te gaan slapen. Na enig tegenstribbelen, want ze vindt het zo gezellig, gaat ze toch mee. Bij het afscheid nemen beloofd Jean om voor de volgende morgen brood voor ze mee te nemen, wat Debby en Bram erg waarderen.
Debby voelt haar, echte, vermoeidheid pas als ze in bed ligt.
Zo begint de vakantie, die Bram later omschrijft als volkomen krankzinnig en Debby als een surrealistische droom.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *