De Ommekeer deel 43

De Ommekeer deel 43

Om drie uur de volgende middag arriveert Wouter met zijn verkering. Debby ziet wie het is en herkende hem direct.
“Jóu ken ik, jij bent de inspecteur die mij geholpen heeft. Bedankt dat je zó veel voor mij gedaan hebt, nu ook weer.”
“Wouter verdient alle lof, hij is degene die mij het lichtende pad heeft gewezen.”
“Als je nog een keer verkering neemt Wouter, zoek dan een serieus persoon.”
“Oké Debby.”
Dennis vertelt, na het proeven en goedkeuren van de wijn, wat voor drama zich heeft afgespeeld in de gevangenis. De commissaris heeft, met hulp van buitenaf, in zijn cel zelfmoord gepleegd.
“Nu zullen we nooit zeker weten wie de moord op je moeder gepleegd heeft.”
Dit is het ideale moment voor Debby om te vertellen dat haar vader nog leeft. Geen voorzichtige introductie of inleidend geleuter, maar met een knal.
“Daar kan mijn vader je wat over vertellen.”
“Je vader,” roepen Wouter en Dennis, waarbij Wouter zich verslikt in een slok wijn.
“Voor ons is het niet zeker of die info niet in verkeerd handen valt, daarom hebben we jullie nog niets verteld.”
“Dat is ongelofelijk goed nieuws. Hoe is dat in godsnaam mogelijk? Waar is hij?”
“Boodschappen doen voor het avondeten.”
Debby vertelt in het kort hoe haar vader hier is terechtgekomen.
Wouter kijkt, om zich heen.
“Wat een schitterende plek is het hier. Hoe komen jullie daaraan Bram?”
“Via een advertentie in de Kampioen.”

Jean arriveert met een lamsbout voor het avondeten. Hij koopt zijn vlees altijd bij de buurman vanwege de hoge kwaliteit en de zorgvuldigheid waarmee hij zijn dieren behandelt. Jean doet de gekruide bout in de bolbarbecue, waarna hij kennis komt maken met de mannen die zijn vijand hebben ontmaskerd. Ze proosten op de toekomst, waarin de wereld een stukje veiliger is geworden.
De rest van het eten is uit de tuin gehaald tijdens de bezichtiging van het kasteelterrein. Debby en Bram lopen mee om te vertellen wat er gebeurd is. Dennis vraagt aan Jean: ”Waarom ben je naar je vrouw en haar vriend toe gegaan die avond?”
“Gek is dat. Jij bent de eerste die dat vraagt. Ik was van plan om met mijn dochter te vluchten, daarvoor had ik mijn paspoort nodig en die lag in mijn huis.”

Dennis bied aan om samen met Jean en Wouter naar Nederland te gaan. Hij kan hem dan officieel verhoren over zijn rol in de moord op zijn vrouw. Met de verklaringen van Jean en de vrouw van het kerkhof, kan de zaak direct afgesloten worden. In het gesprek hierover krijgt Dennis zijn tweede verrassing te horen, de verblijfplaats van het pistool.
“Als die er nog is, dan wordt dat een eitje. We kunnen dan tegelijkertijd je paspoort laten vernieuwen.”
Het adres op het paspoort zullen ze in overleg met de gemeente vaststellen. Jean vindt het een geweldig idee, hij biedt aan de volgende dag zijn verhaal exclusief aan Wouter te vertellen. Daar is door hem één voorwaarde aan verbonden, het mag pas gepubliceerd worden, wanneer hij terug is in Frankrijk en zijn adres niet bekend gemaakt wordt.

De volgende morgen gaan Wouter, Dennis en Jean de wandeling maken die Bram en Debby ook gemaakt hebben. Tijdens het wandelen vertelt Jean over wat hij hier heeft meegemaakt. De redding van Charles noemt hij niet. Wouter hoort het verhaal aan. Zijn digitale recorder neemt alles op, ook de geluiden van het bos. Wouter krijgt toestemming van Jean om foto’s van zijn schuilplaats te maken. Hij is, net als Debby en Bram, onder de indruk van wat Jean gepresteerd heeft. Wouter stopt plotseling met lopen.
“Ik heb een idee. Van jouw verhaal, samen met dat van Debby en Bram, kan ik een boek maken, wat vindt je dáárvan?”
“Wat mij betreft mag je. Wat is jullie plan voor de komende week?”
“Als het kan, willen we je weer terugbrengen wanneer alles in Nederland is afgerond, om dan een paar dagen te blijven.”
“Briljant. Dat vind ik leuker dan met de trein terug.”

Corinne en Charles arriveren zondagavond om acht uur uit Parijs. Het hele gezelschap zit voor het huisje van Jean. Bram, stelt Dennis en Wouter voor aan Corinne en Charles met naam, beroep en relatie. Hij vertelt dat de invasion hollandais nog niet ten einde is, want de broers komen volgend weekend ook. Corinne en Charles vinden het prima.
“Morgen gaan we vier kamers in het kasteel in orde maken en bedden kopen,” beslist Corinne. Ik neem aan dat er in de naaste toekomst wel vaker gasten komen.”
Jean protesteert vanwege de hoge kosten, wat héél snel is afgekapt.
“Wij hebben kennissen in die branche. Zij hebben wel wat in de aanbieding.”

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *