De Ommekeer deel 6

De Ommekeer deel 6

Debby zit op de bank naar de enveloppe te staren, die de vriendelijke postbode haar heeft gebracht en denkt, dit komt bij mijn opa vandaan, misschien zal ik er nu achter komen wat er werkelijk gebeurd is met mijn ouders. Met haar pinknagel begint ze de enveloppe open te maken. Stel nu dat het slecht nieuws is, denkt ze en stopt met openen.
“Ze zijn dood, kan het erger worden trut,” scheldt ze tegen zichzelf.
Na een half uur overwegen of ze wel of niet gaat kijken, besluit ze naar haar lievelingsplekje op de begraafplaats te gaan, om daar de brief te openen. De herinneringen aan haar overleden familie benauwt haar in huis. Op die plek heeft ze met haar vader en grootouders altijd plezier gehad.

Rustig slenterend komt ze aan bij de bankjes voor het hek, dat het weiland met de paarden afsluit. Ze opent de enveloppe waarin wéér een brief zit waarop iets geschreven staat. Ze herkent het handschrift van haar opa en leest: “Voor mijn allerliefste Debby.”
Voor de tweede keer die dag is ze ziek van verdriet, wat zich nu uit in een huilbui. Een vrouw is bezig de paden met een hark bladerenvrij te maken. Debby haalt een paar keer diep adem, kijkt naar de vrouw en denkt, mevrouw doe voorzichtig voor de engelenvleugels met die hark. Ze glimlacht om haar rare gedachten. Haar verdriet is weer op een te verdragen niveau. Ze opent voorzichtig de kleine enveloppe en begint te lezen.
“Deze brief is kort na het verdwijnen van je vader en het overlijden van je moeder geschreven. De gebeurtenissen zijn zo vreselijk dat ik heb gewacht tot je eenentwintig was voor ik je ze wilde vertellen. Ik hoop dat je nu volwassen genoeg bent om met deze verschrikkelijke dingen om te gaan. Bij leven zou ik het je zelf verteld hebben en bij dood door middel van deze brief. Ik ben nu dus dood, dat is je wel duidelijk.”

Debby moet, ondanks de dreiging in de woorden, glimlachen om het taalgebruik van haar opa, het past zo heel erg bij hem en zijn gevoel voor humor. Ze vervolgt het lezen.

“Door de vreselijke opvoeding in pleeggezinnen en een gesticht, wist je moeder niet wat liefde was. In die keiharde wereld waar alleen plaats was voor overleven, in plaats van leven, golden eigen regels. De voornaamste daarvan was dat niemand iets deed voor een ander zonder dat daar iets voor terugverwacht werd. Was iemand aardig tegen je, dan zat er altijd wat achter. Op een kwade dag, maar ook een goede dag, omdat jij daardoor uiteindelijk bent ontstaan, ontmoette je vader je moeder. Hij was, zoals je weet, klusjesman en moest een verbouwing uitvoeren in het huis waar je moeder toen verbleef. Een heel mooi meisje met grote, bruine ogen en donkerbruin haar zag je vader bezig, ze zag ook dat hij haar wel erg leuk vond. Met haar vlijmscherpe geest voor pogingen om te ontsnappen aan haar situatie, zag ze direct haar kans. Je vader was na twee dagen al helemaal verliefd op haar en een gewillig slachtoffer. Ze begon een praatje met hem waarin ze vertelde dat ze dit stiekem deed omdat ze niet met hem mocht omgaan van de leiding van het huis. Direct was zijn medelijden gewekt en dat liet hij ook blijken. Ze vertelde hem dat ze een plekje wist waar ze elkaar ongezien konden ontmoeten. Om ‘s avonds stiekem weg te kunnen gaan moest ze, vanwege de leiding van het gesticht, haar kamergenoten omkopen. Bij een eventuele controle zouden zij zeggen dat ze naar de wc was. Van je vader kreeg ze sigaretten en snoep om dat te doen. Ze kroop dan door het raam naar buiten waar hij stond te wachten. In een verlaten gebouwtje, dat ooit een theehuis was geweest, zaten ze uren te praten met elkaar en je vader vertelde haar dat hij van haar hield. Dat zijn liefde oprecht en onbaatzuchtig was, kon ze zich uiteraard niet voorstellen en ze zocht naar iets om met hem te ruilen voor die liefde en aandacht. Het ideale ruilmiddel bleek seks. Je vader vertelde ons later dat hij daar spijt van had, maar dacht dat zij ook van hem hield.

Op een dag werden Je vader en moeder betrapt bij het tehuis. Wij zijn met je vader naar het tehuis gegaan om over de situatie te praten. Wij waren niet blij met de ontstane toestand, je vader wuifde elk bezwaar dat wij maakten weg. Toen we merkten dat hij zó verliefd was, zijn we achter hem gaan staan om hem te steunen. Wat er allemaal besproken is tijdens die ontmoeting zal ik hier niet herhalen, het resultaat was dat je moeder en je vader tijdelijk bij ons kwamen wonen tot je moeder achttien was. Na twee maanden was ze zo oud en konden ze trouwen. De stichting waar je moeder woonde, bemiddelde bij de huisvesting en kort na hun trouwen kregen ze een huis.

De problemen waar wij bang voor waren, kwamen gelukkig niet. Ze waren gelukkig samen en je moeder werd zwanger. Beetje rare zin, maar goed, je begrijpt wel wat ik bedoel. Je moeder leek helemaal los te komen van haar afschuwelijke jeugd, totdat jij een half jaar werd. Haar oude ik kwam weer naar boven en volgens je vader begon je moeder zich af te vragen waarom wij zo lief voor haar en Debby waren. Hij vertelde haar dat wij van haar hielden, maar dat kon volgens haar niet zonder een tegenprestatie. Je vader werd er wanhopig van, hij stelde voor om met dit probleem naar de huisarts te gaan om een oplossing te zoeken. Ze werd kwaad en begon te schelden dat hij haar weer in het tehuis wilde laten opnemen en haar kind van haar afpakken. Hoe je vader en wij ook ons best deden, ze was niet te overtuigen. Wij lieten je al zoveel mogelijk met rust om de situatie niet nog erger te maken. Wat je vader ook voorstelde en aanbood om haar gerust te stellen. Haar getraumatiseerde denkwijze bleef bij de gedachte dat we logen en haar kind op een onbewaakt moment van haar wilde afnemen en om haar op te laten sluiten. Jij werd heen en weer geslingerd tussen je ouders in een strijd die door niemand gewonnen kon worden.”

Dat kan ik mij nog goed herinneren, denkt Debby. Die eeuwige strijd en ruzie, wat had ik een medelijden met mijn vader die geen goed kon doen en altijd vals werd beschuldigd. Tranen van frustratie en van gemiste liefde en kansen in haar vroege jeugd, voelt ze gloeien op haar wangen, wat haar het lezen moeilijk maakt.

“Je moeder raakte steeds meer in een psychisch isolement. Ze ontdekte de alcohol, waardoor ze kon ontsnappen uit haar door angsten en depressiviteit beheerste leven. Zodra ze op een bepaald niveau van dronkenschap was beland, had ze totaal geen interesse meer voor jou. Je vader en wij namen je opvoeding steeds meer over. Hij ging werken, wij brachten en haalde je van en naar school.”

Dat was inderdaad een veel betere tijd. Zo weinig mogelijk bij dat krijsende monster zijn, kan ik mij nog wel herinneren.

“Met deze toestand was te leven vonden wij en je moeder ook, tot ze een gevaarlijke man leerde kennen, die haar leerde drugs te gebruiken en om dat te kunnen betalen liet hij haar als prostitué werken.”

Aha, daarom was ze ‘s avonds en ‘s nachts zo vaak weg. “Waarom heb je niets gezegd pappa. Nee natuurlijk niet, dom wicht,” moppert ze tegen zichzelf.

“Je moeder raakte steeds meer onder de invloed van die man. Als je moeder nog geen drugs gebruikt had, dan zocht ze ruzie met je vader. Ze vertelde dat ze haar ‘vriend’ Debby zou laten ontmaagden door een pedofiel voor veel geld. Dan hoefde zij niet meer te werken. In het begin hechtte je vader geen geloof aan haar verhalen en ondanks onze waarschuwingen wilde hij ze niet serieus nemen, tot hij een keer op straat door die man werd aangesproken. Hij vertelde je vader dat hij moest verdwijnen uit je moeders leven en dat Debby weer volledig bij haar moeder ging wonen. Uiteraard weigerde je vader en die vertelde aan mij wat er aan het gebeuren was. De situatie werd gevaarlijk dus we gingen naar de politie. Uiteraard werden we niet serieus genomen, want er was nog niets gebeurd zei de inspecteur. Het enige wat we konden doen, was afwachten en heel goed op Debby passen in de hoop dat het bluf was van de man. Verschillende keren zagen we hem bij de school staan. Dat was reden genoeg om wéér naar de politie te gaan, maar hij mocht daar staan, dat was geen misdaad, zeiden ze. Ze beloofden wel, om met de man te gaan praten.

We zagen hem twee weken niet en haalden opgelucht adem, want de politie had hem gewaarschuwd weg te blijven en daar gehoorzaamde hij aan, dachten we. Nu de situatie van Debby zo bekend was bij de politie nam hij het risico niet om haar wat aan te doen, dachten wij, tot je vader op een dag verdwenen was. We zijn direct naar de politie gegaan en die heeft wel gezocht, maar ze konden hem niet vinden. De rechercheur die de zaak onder behandeling had, suggereerde dat je vader voor de huwelijksperikelen gevlucht was. Hoe we ook op hem inpraatten, hij veranderde zijn visie niet, maar er kwam wel een opsporingsbericht. Meer konden ze niet doen, zei hij. Een paar weken later kregen we een brief van je moeder waarin stond dat ze weer helemaal beter was en weer volledig voor je kon zorgen.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *