Een stukje uit De Ommekeer deel 3 van 3

Een stukje uit De Ommekeer deel 3 van 3

Op een avond visualiseerde ze haar eiland. Na een korte aarzeling liet ze haar moeder toe op haar plek. Ze begon een ‘gesprek’ met haar: waarom de dingen zo waren gelopen zoals ze waren gelopen. De flarden die Debby’s moeder vroeger verteld had over haar eigen jeugd, kwamen, na lang verdrongen te zijn geweest, weer in Debby’s gedachten terug.

Haar moeder was door haar moeder bij de politie afgeleverd toen ze vijf jaar oud was, met het verhaal dat ze een onmogelijk kind was en dat ze haar niet meer wilde. De totaal verbijsterde politie begon een onderzoek en ontdekte dat mamma haar nieuwe vriend de mamma wel wilde, maar haar kind niet. Ze kwam terecht in een tehuis waar ze moest vechten voor haar bestaan. Verschillenden keren werd ze meegenomen door pleegouders die het, de meeste keren, voor het geld deden. Haar hunkering naar erkenning en liefde speelde haar parten, want dat was voor de pleegouders te veel gedoe. Zo groeide ze op tot ze Debby’s vader tegenkwam. Debby zag nu alles beter in het perspectief dat het verdiende, nu bewust wetend waarom de poging van haar moeder om uit haar verleden te ontsnappen, was mislukt. Ze sloot het ‘gesprek’ af met een gevoel van vrede en vergevingsgezindheid.

Ze voelde zich elke dag sterker worden en in volledige harmonie komen met zichzelf en haar omgeving. Door de nieuwe energie die door haar lichaam raasde, begon ze de behoefte om werk te zoeken te voelen. Nu ze zichzelf en haar mogelijkheden leerde kennen, besloot ze niet meer bij een bank te solliciteren. In plaats daarvan zocht ze een baan met meer afwisseling. Ze gaf zichzelf alle tijd om iets te vinden.  Een paar weken later zei haar door de training gescherpte intuïtie tegen Debby: ga naar de supermarkt. Ze trok haar jas aan en ze wandelde, van de schaarse bloemen in haar omgeving genietend, rustig naar de winkel. De kinderen die op de stoep speelden, maakten haar nog blijer dan ze al was. Rustig slenterend liep ze door de supermarkt, zoekend naar datgene waarom haar intuïtie haar had gestuurd. Ze kocht wat eten voor die avond, liep naar het einde van de winkel om af te rekenen en dacht: verkeerde intuïtie. Bij de kassa plaatste ze haar boodschappen op de band en betaalde. Met de winkelwagen liep ze naar buiten om hem bij de andere karretjes te plaatsen. Ze zag een krant liggen in het tweede wagentje in de rij en wist meteen dat dit de reden was van haar intuïtieve aandrang om naar de supermarkt te gaan. Met veel moeite wist ze het blad uit het karretje te peuteren. Zeer tevreden over haar actie ging ze naar huis.

Ze begon de krant met veel aandacht uit te pluizen, tot ze het zag:
Gezocht: receptioniste en telefoniste, ervaring niet nodig, enthousiasme wel. Enige kennis van de Franse taal is een pre. Bereid zijn om af en toe voor (langere) tijd in Frankrijk te verblijven.

Dit was de baan voor haar, dacht ze. Ze begon bij zichzelf na te gaan of ze geschikt was voor deze functie.
Ervaring niet nodig: dat komt goed uit, want die heb ik niet.
Enthousiasme: daar barst ik van.
Enige kennis van de Franse taal: die heb ik van de mavo en de vakanties. Bereid zijn om af en toe in Frankrijk te werken: dát in ieder geval, het liefste permanent. Ik ben dus helemaal geschikt voor deze baan, was haar conclusie. Ze solliciteerde en werd uitgenodigd voor een gesprek. De dag waarop Debby ging solliciteren kocht ze, voor weinig geld, een neutraal stelletje, bestaande uit een zwarte rok, een witte bloes en een bijpassend jasje. Hier kwam haar mooie figuur goed in uit zonder daar de nadruk op te leggen. Ze trakteerde zichzelf, op een kopje koffie en een broodje bal. Ze nam nog een chocolademilkshake toe, waar een klein beetje likeur in zat en die de lekkerste was die ze ooit had geproefd.

Ze werd aangenomen, waarna haar leven een avontuurlijke en romantische wending nam.

 

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *