Vanwege vakantie gesloten deel 2 van 3

Vanwege vakantie gesloten deel 2 van 3

De titel zegt het al. Om voor u toch iets te lezen te hebben, plaats ik een stukje uit de Ommekeer in drie delen.

Het drong tot Jean door dat het uit de auto halen van de man het makkelijkste deel was geweest. Hij rilde nu al over zijn hele lichaam van de kou en hij zou zeker in shock raken. De jas die Jean aan had, kon hij aan de man geven. Die gaf wel enige bescherming, maar lang niet genoeg om de tijd te overbruggen dat hij hulp moest halen. De enige mogelijkheid was om hem naar zijn schuilplaats te dragen, maar die was dan ook meteen waardeloos. Hij stond daar een onderdeel van een seconde aan te denken. De volgende gedachte was typisch voor Jean: jammer dan.
“Ik ga u ergens heenbrengen waar u de nacht warm kunt doorbrengen. Morgenochtend ga ik hulp halen.”
De man was tot niet méér in staat dan Jean hoopvol en verbaasd aan te kijken. In de brandweergreep en af en toe slepend, bracht hij hem naar zijn schuilplaats. De verwondering van de man werd steeds groter. Niet alleen werd hij gered door een onbekend iemand, maar hij kwam op een plek terecht waar het veel gezelliger en warmer was dan bij hem huis.
Het spalken van een gebroken been had Jean geleerd op een EHBO-cursus. Twee rechte stokken waren zo gevonden. Eerst deed Jean een deken van mos op het been. Met een oud T-shirt knoopte hij de spalken aan elkaar. Jean plaatse hem voorzichtig op zijn van mos en konijnenbont gemaakte bed.
“We moeten een briefje maken om iemand die uw auto vindt gerust te stellen en geen grote zoekactie te laten starten.”
“Dat u aan dit soort dingen denkt onder deze omstandigheden, vind ik wonderlijk.”
Jean glimlachte om de opmerking.
Met een stukje houtskool schreef hij: “Ik Charles Carlier, ben gered door een man die morgenochtend contact opneemt met de autoriteiten om mij op te halen.”
Jean nam het briefje mee naar de auto waar hij het op de chauffeursstoel neerlegde.

Charles bekeek ondertussen het geïmproviseerde onderkomen waar een zelfgemaakte kaars van bijenwas voor de verlichting zorgde. Hij bewonderde de meubeltjes, een tafel en een stoel, die door Jean waren gemaakt. De liefde voor hout en zijn vakmanschap waren er duidelijk in te zien. Zijn uitrusting om te jagen en te vissen vond hij helemaal fascinerend. Het schilderijtje van Nina zag er in het kaarslicht mooier uit dan de Mona Lisa, vond hij. Later zou hij vertellen dat zijn ‘grote idee’ op dat moment geboren werd. Hij gooide, op instructie van Jean, nog wat houtskool op de kachel. Zijn been was zo goed verbonden dat het nauwelijks pijn deed. Charles zag aan de inrichting en de netheid van de gezellige plek, dat Jean geen zwerver was, die de hoop op een beter leven had opgegeven. De warmte van de kachel straalde de kou uit zijn botten weg, waardoor hij wegdoezelde op het heerlijke bed. Door de binnenkomst van Jean werd hij weer wakker.\

De twee mannen, die nu al een speciale band hadden, praatten bijna de hele nacht door. Bij Charles durfde Jean wél het hele verhaal te vertellen, eindelijk kon hij het met iemand delen. Charles begreep dat Jean in een onmogelijke positie zat.

Hij begon met het uitvoeren van zijn grote idee, door Jean een voorstel te doen.
“Het kasteel waar ik woon, is erg verwaarloosd. Mijn vrouw en ik hebben niet meer de energie om het op te knappen. Láten we het doen, dan kost het kapitalen. Ik heb aan uw spullen gezien dat u een vakman bent. Wilt u, in ruil voor onderdak en een bescheiden financiële bijdrage, het voor ons doen? ”

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *