Vanwege vakantie gesloten deel 3 van 3

Vanwege vakantie gesloten deel 3 van 3

Drie weken nadat hij Charles naar zijn auto had gebracht, om hem door een ziekenwagen te laten ophalen, viel Jean tijdens een wandeling naar de bron, waarbij hij zijn scheenbeen bezeerde. Hierdoor werd het hem duidelijk dat medische zorg, zonder dat hij zijn ware identiteit bekend hoefde te maken, onontbeerlijk was. Dit besef maakte een einde aan zijn twijfels over het opgeven van zijn vrijheid.

Op een zonnige zondagmorgen wandelde hij door de poort van het kasteelterrein. Corinne, de vrouw van Charles, zag hem als eerste aan komen lopen. Of hij wel of niet zou blijven, maakte haar op dat moment niet uit: ze was blij hem te zien. Ze liep hem tegemoet, zwijgend omhelsde ze hem. De twee mannen begroetten elkaar met een simpele handdruk, waarin alle onderlinge begrip en genegenheid voor elkaar lag.

Jean kon kiezen uit in het kasteel wonen of een eigen plekje in de voormalige paardenstal, waar vroeger de koetsier van de diligence bij de paarden overnachtte. Hij koos voor het laatste. Buiten de stallen bestond het gebouw uit een slaapkamer, een woonkamer en een doucheruimte met WC. Alles was oud, maar functioneerde nog. Het enige wat ontbrak was warm water en elektriciteit. Dit loste Jean op met een verlengsnoer vanuit het kasteel. De volgende dag zouden hij en Charles een kleine boiler gaan halen in de stad voor warm water.

Met zijn drieën en veel sop maakten ze het woongedeelte schoon.
Corinne en Charles waren onder de indruk van het werktempo van Jean. De twijfel van Corinne dat Jean het kasteel alleen zou kunnen opknappen, zoals Charles enthousiast beweerde, was verdwenen. Om vier uur die middag was het huis klaar.

Met de nieuwe auto gingen ze de meubeltjes van Jean halen.
Corinne had Charles, min of meer, verboden om dat oude barrel te laten opknappen. Na enige discussie zag Charles zelf ook in dat de kosten absoluut niet in verhouding stonden tot de waarde van de auto, zelfs niet de sentimentele, zoals Charles als laatste argument gebruikte. Corinne ging mee, want zij wilde zien waar Jean woonde. De verhalen van Charles over hoe mooi hij woonde, had ze met de nodige reserve aangehoord.
Die reserve, was bij het naar binnengaan van de schuilplaats direct verdwenen. De positieve energie die de plek uitstraalde, voelde ze als een gemis in haar eigen leven. Ze wist dat het niet van de plaats kwam, maar van Jean. Ze hoopte dat hij dat ook in het kasteel zou kunnen brengen, zelf had ze geen idee hoe ze dat zou kunnen doen. Van het bed namen ze alleen het onderdek en deken van konijnenbond mee. De matras van mos was niet meer nodig, want een compleet bed uit het kasteel kwam bij Jean te staan. Zijn zelfgemaakte tafel en stoel pasten in de kofferbak van de auto. Het portret van Nina kreeg een in het oog springende plaats. Zijn rugzak had hij als aandenken aan zijn reis, aan de muur hangen. Dit is mijn nieuwe thuis, hier zou ik wel oud willen worden, dacht Jean.

Later zal hij een gite bouwen waar wij een vakantie doorgebracht hebben. Tijdens deze periode heb ik veel inspiratie gekregen voor mijn roman De Ommekeer.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *