De tweeling deel 15

De tweeling deel 15

Iris, Chantal, Lola en Dennis
Hoofdstuk 33

De volgende morgen wordt Dennis met een schok wakker en denkt: shit, Lola komt zo, ik zal de tuindeur alvast open maken. Voorzichtig, om Iris en Chantal niet wakker te maken, stapt hij uit bed. In zijn blootje loopt hij naar de tuindeur in de kamer. Met een geroutineerd gebaar opent hij de gordijnen. Lola staat voor de deur met haar vuist in de lucht om daar een klap op te geven.
Ze laat haar hand zakken en neemt Dennis van kop tot teen op. Ter hoogte van zijn heupen blijft ze even kijken. Dennis doet de deur open. Lola stapt naar binnen en zegt: ”Mijn timing is perfect zie ik.”
“Sorry.”
“Niks sorry, het uitzicht is van een betoverende schoonheid. Waar is de rest?”
“Nog in bed.”
“Ik zal haar wel wakker maken, ga jij je maar aankleden voor er ongelukken gebeuren.”
Dennis beseft dat hij zich niet uit de situatie in de slaapkamer redden kan en denkt: dit wordt feest. Snel kleed hij zich in de douche aan en gaat het ontbijt voorbereiden. Lola doet de slaapkamerdeur open en ziet Iris en Chantal in bed liggen.
“Iris wat is dit?” roept ze.
“Niks, we vinden het gewoon gezellig samen.”
“Hallo, ik ben Chantal.”
“Jij bent dus die knappe redhead. Nou dat hebben ze niet overdreven. Waarom dwing jij mijn onschuldige buren tot ongeoorloofde seksuele handelingen?”
“Kwestie van willpower.”
“Dan heb ik je hulp nodig.”
“Waarmee?”
“Ik wil al jaren met Dennis vrijen, maar ik krijg het niet voor elkaar.”
“Je hebt het of je hebt het niet.”
“Onder dat mooie uiterlijk gaat een gitzwarte ziel schuil hoor ik. Ik blijf niet langer in deze poel van verderf, ik ga Dennis helpen”
Iris en Chantal hebben ook iets aangetrokken en komen de kamer binnen.
“Dennis weet jij al dat ik een vriendje heb?”
“Nee, Iris zeker wel?”
“Uiteraard. We hebben gewacht om meer zeker van elkaar te zijn voor ik het jou vertel.”
“Ik ben benieuwd. Is hij wit of zwart?”
”Dennis, zo kan je dat toch niet zeggen.”
“Waarom niet Chantal, zij is in ieder geval zwart, hij misschien ook.”
“Geen probleem Chantal. Ik ben niet te discrimineren, daar heb ik te veel zelfvertrouwen voor. Geeft iemand mij een racistische opmerking, dan denk of zeg ik: ‘Wat sneu voor je dat je zo dom bent en zo slecht bent opgevoed.'”
“Dat is een uitstekende reactie en mentaliteit.”
“Hij is dus zwart. Ik ben pure chocolade, hij is melk. Hij heet Ramon en de bedoeling is dat ik hem vandaag kom laten zien.”
“Laten zien, het is geen hond Lola.”
“Introduceren dan Iris. Zeurpiet.”
Dennis maakt een eind aan het jennen door te zeggen: “Wat leuk, komen jullie vanmiddag, dan kunnen we kennismaken. Als jullie zin hebben kunnen we daarna met zijn allen barbecueën.”
“Heb je een foto van hem,” vraagt Iris.
“O, wat een lekker schatje. Hoe lang is hij.”
“Iris, dat vraag je toch niet.”
“Wie is hier nou de viespeuk, ik bedoel zijn totale lengte Lola.”
“Iets langer dan Dennis. Ik ga weer, tot straks.”
En weg is de tornado.

“Hoe komt dat verrukkelijk wezen bij jullie?” vraagt Chantal aan Dennis.
“Ze woont hiernaast. Zij woonde daar al toen ik er kwam wonen.
Onze tuinen liggen tegenovergesteld aan elkaar, daar zag je haar niet, maar onze voordeuren zitten vlak naast elkaar en daar kom je elkaar regelmatig tegen. Het was toen een, inktzwart, vrolijk, spichtig, ADHD, meisje. Als Iris of ik thuiskwamen was ze vaak in de voortuin en groette ons. Hallo buurman riep ze dan en ik riep iets als: ‘hallo buitengewoon charmant buurmeisje,’ terug. Wat ons opviel was dat we haar ouders weinig zagen. Wanneer ze een keer buiten waren groeten ze ons wel vriendelijk. Na een paar maanden kwam Lola veel minder buiten. Als ze al buiten was, dan zat er nauwelijks leven in, het was net een prachtige bloeiende plant die zijn wortels kwijt is. We begrepen niet waarom en we besloten om uit te zoeken wat er aan de hand was.”
Chantal ziet aan de ontroering op het gezicht van Dennis hoe diep zijn liefde voor Lola moet zijn.
“De verjaardag van Iris was de kans om haar te spreken te krijgen. Zodra ze buiten was, ben ik ook naar buiten gegaan.
‘Iris is over een week jarig wil jij ons helpen met de voorbereiding daarvan.’
De plant kreeg direct een paar wortels terug. Ze zou het vragen aan haar ouders. De volgende dag stond ze voor de deur met de mededeling dat het mocht. Ik nodigde haar uit om binnen te komen om erover te praten.
Ze ging op de bank zitten en begon onbedaarlijk te huilen. Troostend sloeg ik een arm om haar heen en vroeg wat er aan de hand was. Haar moeder had kanker en nog maar een paar maanden te leven. Haar vader was zo verdrietig dat hij voor haar geen aandacht had. Ze was daarom in die tijd vaak bij ons. Haar levensvreugde en zelfvertrouwen was toen heel laag, ook omdat ze thuis geen enkele feedback kreeg. Daarom ben ik haar complimenten gaan geven, over haar gedrag en uiterlijk. Zij begon haar verleidingskunsten op mij bot te vieren. Ik ging daar niet op in, maar ik liet haar duidelijk merken dat ik haar mooi en aantrekkelijk vond. Ik moest haar nieuwe kleren bewonderen en als het té sexy was voor school, dan zei ik dat. We stoeiden met elkaar en ik hielp haar met haar huiswerk. Onze band werd steeds intenser en haar verleidingspogingen steeds brutaler waarop ik dan tegen haar zei: ‘kom maar terug als je achttien bent.’
Ze veranderde van het spichtige meisje in de prachtige jonge vrouw die ze nu is. De ADHD is nog wel aanwezig en daarom noemen we haar de tornado. We kunnen haar nu loslaten omdat ze de liefde van haar leven gevonden heeft en gelukkig wordt, hoop ik. Als hij haar niet gelukkig maakt, dan draai ik hem persoonlijk een bal af.”
“Dennis, je bent jaloers.”
“Nee, beschermend. Kom op, we gaan boodschappen doen voor vanavond, wie gaat er mee?”
Iris gaat mee, Chantal ook, om enige kennis van het winkelaanbod te krijgen.

Drie kilometer bij ze vandaan zitten Lola en Ramon, op een bankje in de zon.
“Ramon, ik wil wat met je bespreken?”
“Brand los.”
“Ik heb je weleens verteld over Iris en Dennis.”
“Dat zijn je buren waarmee je bevriend bent.”
“Ze zijn véél meer dan dat. In de moeilijke tijd met mijn ouders, hebben zij me opgevangen. Nadat mijn moeder was overleden, heeft Iris mij geholpen met vrouwen dingen. Mijn ongesteldheid was een verschrikking. Iris is met mij meegegaan naar de huisarts en die heeft de pil voorgeschreven en dat was een geweldige verbetering. Dennis heeft me zelfvertrouwen gegeven en geen gebruik van me gemaakt, toen ik dat graag wilde. Vanaf mijn veertiende jaar wil ik al met hem vrijen. Hij is nooit ingegaan op mijn avances. Steeds zei hij: ‘kom maar terug als je achttien bent, om mij te jennen en me toch te laten merken dat hij mij wél aantrekkelijk vindt.”
“Dat is geweldig en dat doen niet veel mannen hem na, denk ik.”
“Vandaag wil ik je daar laten zien. Dan gaan we barbecueën. Is dat wat?”
“Dat lijkt me heel leuk.”

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *