De tweeling deel 17

De tweeling deel 17

Sara en Piet
Hoofdstuk 36

Piet is uitermate gecharmeerd van Sara. Dat is logisch, want ze is knap en heeft een geestige persoonlijkheid. Wanneer ze op uitnodiging van Piet een kopje koffie komt drinken in het café, zit ze zichtbaar te genieten van de Amsterdamse sfeer en humor. De clientèle vindt het ook leuk wanneer ze er is en de kleine Anton trekt ook volle zalen. Een jaar gaat voorbij, waarin Sara en Piet elkaar beter leren kennen en verliefd worden op elkaar. Die liefde wordt alleen nog niet uitgesproken.

Sara vindt dat het tijd wordt om te gaan werken.
“Ik heb lang genoeg op jouw kosten geleefd,” vindt ze.
Ze heeft aan een buurmeisje gevraagd of die op Anton wil passen, wanneer ze gaat werken. Bij een slagerij even verderop aan de gracht, kan ze in de winkel komen werken. Piet vindt het helemaal niets dat ze daar gaat werken. Hij respecteert het wel. Na een week komt Sara midden op de dag huilend het café binnen. Snel neemt Piet haar mee naar de keuken.
“Hij probeerde me aan te randen,” snottert Sara.
“Wie?”
“De slager.”
“Ik vermoord hem!” roept Piet.
“Ben je gek. Zo erg is het nou ook weer niet.”
“Wat heeft hij dan echt gedaan?”
“Hij kneep in mijn billen en zegt:’ In dit lekkere stukje vlees wil ik mijn tanden wel zetten.’”
“Nou, dat wil ik ook wel,” grapt Piet, waarmee het probleem slager is opgelost.
Die avond wordt hun liefde niet alleen uitgesproken, maar ook in bed gevierd. Sara gaat niet meer naar de slager, want Piet heeft een veel betere baan voor haar in het café.

Dennis en Ramon
Hoofdstuk 37

Na het ontbijt bespreken ze de laatste nieuwtjes uit Frankrijk. Iris en Dennis zien de chemie tussen Karin en Chantal die vanaf het eerste moment dat ze elkaar zagen ontstond. Dennis hield later vol dat hij de slaapkamer voelde volstromen met statische elektriciteit. Tijdens de kennismakingskus van de twee ontlaadde de stroom zich.

Het is tijd om afscheid te nemen Van Lola en Ramon. Voor ze gaan, bespreken ze de problemen van Ramon. Dennis adviseert hem om zijn ouders te vertellen over zijn toekomstvisie.
“Wordt niet kwaad, ook niet als je ouders dat wel doen. Als jullie willen kan ik eventueel bemiddelen.”
Met een laatste kus nemen ze afscheid.
“Zodra ik met mijn ouders gepraat heb, kom ik het resultaat vertellen,” beloofd Ramon.

Dennis zit nu met de drie overgebleven vrouwen in de woonkamer te praten over de naaste toekomst. Zijn zuster blijft een week logeren. Zij nodigt Chantal uit om haar bij de opening van haar expositie te vergezellen. Iris kan haar nieuwsgierigheid niet langer bedwingen.
“Hoe zit het met jullie twee?”
Chantal en Karin beginnen te lachen.
“Wat valt er te lachen?”
“Wij hebben gewed of jij voor of na het eten die vraag zou stellen.”
“Dennis, zeg er wat van. Ik word in de maling genomen.”
“Wie heeft gewonnen?”
“Ik.”
“Dat dacht ik wel, dat heb je met tweelingen, vier handen op een buik.”
“We vinden elkaar erg aardig en we willen elkaar beter leren kennen.”
“Gaan jullie op vakantie dit jaar Dennis?” vervolgt Karin het gesprek.
“We hebben niets geregeld. Wij zitten altijd met de bouwvakvakantie en dan is het overal druk en al bezet.”
“Kom naar mij toe. Er zijn vijf slaapkamers en een zwembad. Wat mij betreft kunnen jullie gerust komen. Neem die chocolade schatjes ook maar mee. Chantal, jij bent ook welkom of we nu wel of niet met elkaar doorgaan.”
“Dat zwembad doet het hem, ik kom.”

Maandagavond zitten Dennis, Iris en Chantal uit te buiken na het eten, als de bel gaat. Dennis doet de deur open en ziet Ramon en een boze man voor de deur staan. In enkele seconden beseft hij dat de boze man de vader van Ramon is.
“Het is jouw schuld dat mijn zoon niet meer wil basketballen!” briest de man.
In dit soort situaties gebruikt Dennis de talenten die hij van zijn opa heeft geërfd. Daarom zegt hij op een zalvende toon, zoals Iris het noemt: ”Goedenavond, ik zal me even voostellen, Dennis.”
De vader van Ramon is hierdoor overrompelt. Hij heeft zich voorbereid op een flinke ruzie, in plaats van een vriendelijk gezicht en een uitgestoken hand.
Hij pakt de hand en zegt: “John.”
“Kom binnen John, de koffie is bezig zichzelf uit te vinden.”
Ramon en John komen de kamer binnen waar Iris op de bank zit. Chantal is naar haar kamer gegaan op het moment waarop duidelijk wordt wie er voor de deur staat.
“Zullen we bij de tafel gaan zitten?”
John aarzelt, want hij weet zich geen houding te geven omdat hij zo uitgevallen is naar Dennis.
“Ga rustig zitten, ik begrijp en heb begrip voor uw boosheid.”
Iris komt naar hem toe en stelt zich voor.
“U heeft een geweldige zoon, u moet wel een prima en trotse vader zijn.”
“Dank je wel en dat ben ik ook.”
Dennis nodigt John en Ramon uit om te gaan zitten. Iris brengt de koffie naar het gezelschap en zegt: “Ik ga nu aan mijn hobby, misschien tot straks en anders een prettige avond nog.”
“Jij ook.”
Dennis opent het gesprek.
“Wat is het probleem, John.”
“Hij wil stoppen met basketbal en we snappen niet waarom.”
“Heeft hij u verteld waarom.”
“Dat wel en dat snappen we niet. Jij hebt hem de raad gegeven om het ons te vertellen.”
“Daarom denkt u dat het mijn schuld is.”
“Inderdaad.”
“We gaan het volgende doen. Ramon gaat zijn toekomstvisie vertellen en u luistert zonder iets te zeggen. Maak uw hoofd leeg en luister heel aandachtig naar wat Ramon te vertellen heeft. Wanneer ik het zeg mag u daar uw visie op geven en vragen stellen.”
Huilend en stotterend begint Ramon aan zijn verhaal. Omdat zijn vader hem nu niet direct onderbreekt, wordt zijn zelfvertrouwen snel groter. Hij vertelt over zijn pijn en strijd en het gebruik van pillen om te blijven presteren. Hierna legt hij uit wat zijn plannen zijn voor de toekomst. Hij wil blijven basketballen maar dan voor zijn plezier en niet om prof te worden, leraar worden is zijn grote passie. John zit verdwaast en geconcentreerd te luisteren.
“Heb je alles gezegd wat je wilde zeggen Ramon?”
“Ja, Dennis.”
“John, wat is hier uw reactie op.”
“Ik kan maar één ding zeggen jongen. Dit heb ik helemaal niet geweten. Ik dacht dat Dennis je had opgejut.”
“Als je gisteren had geluisterd in plaats van meteen kwaad te worden dan had je het kunnen horen.”
“Jongen, je hebt gelijk. Het is jouw toekomst en niet die van ons.”

Sara en Piet
Hoofdstuk 38

Sara blijkt een commercieel en organisatorisch talent te zijn.
“Piet, wat zit er achter deze deur?” vraagt ze op een dag.
“Eh, een rommelhok dat ik nooit gebruik.”
“Mag ik daar even binnen kijken?”
Piet pakt de sleutel van de deur. Een beetje moeizaam, gaat de deur toch open.
“Jezus Piet, dat is geen rommelhok, maar een zaal.”
Verbaast loopt Sara langs de tafeltjes en stoeltjes over de, door het vele dansen in het verleden, versleten parketvloer.

Achterin is een klein podium. Sara ziet direct de mogelijkheden van de zaal.
“We kunnen hier dansavonden, bruiloften en partijen houden, met muziek van muzikanten uit de buurt.”
Piet ziet zijn Sara stralen van enthousiasme. Zelf heeft hij zijn twijfels of dit zal werken, toch zegt hij tegen haar: “Dit, wordt jouw levenswerk.”
Omdat het budget bescheiden is, duurt het lang voor Sara haar zaal in orde heeft. Anton dribbelt overdag met kopjes en glazen door het café, tot hij naar school gaat. Daarna kan hij alleen in de weekenden zijn vader helpen.

Meneer pastoor, die regelmatig een kopje koffie en een borreltje komt drinken in het café, vraagt aan Piet: ”Je leeft toch niet in zonde Piet?”
“Nee hoor, we slapen alleen met elkaar.”
Het is de eerste en laatste keer dat de pastoor zich bemoeit met dingen die hem niets aangaan.

De zaal van Sara is klaar. Het toneel, de verlichting en de geluidsinstallatie zijn getest en werken prima. Sara laat bij een vaste klant in de Rozenstraat, een aantal aanplakbiljetten drukken met de pakkende tekst:

Aanstaande zaterdag levende muziek in de zaal van het Rode Hert.
Amateur muzikanten kunnen zich vanaf nu opgeven in het café.
Entree gratis.
Mogelijkheid om te dansen.

Het wordt een daverend succes. Sara zingt op een avond, op uitnodiging van een zanger uit de buurt, een liedje mee. Tot haar eigen verbazing kan ze goed zingen. Door het moeilijke leven dat ze tot dan geleden heeft, was er weinig reden om te zingen. De feesten en bruiloften die ze organiseren, zijn snel bekend in Amsterdam en omgeving. Piet en Anton helpen haar zoveel mogelijk. Het grootste feest is de trouwerij van Sara en Piet. Tot het eerste ochtendlicht wordt er gedanst en muziek gemaakt. Alle muzikanten en zangers die bij hen bekend zijn geworden treden op. De Jordaan schudt op zijn houten palen.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *