De tweeling deel 20

De tweeling deel 20

Bruno, Bettie, Lola en Ramon
Hoofdstuk 42

Lola en Ramon rijden door het Franse land waarvan de kleuren en de geuren ze nog steeds ontroeren. Ze zijn uitgenodigd door Bettie en Bruno om te eten. Ze maken eerst een ritje naar de Mont Ventoux. Van het drama op de boerderij weten ze nog niks.
“Wat vind jij van Bettie, Ramon?”
“Ik vind haar leuk en voor haar leeftijd een lekker ding.”
“Dat dacht ik al. Dat vind ik van Bruno ook. We kunnen hier wel vaker op vakantie gaan.”
“Op het nudistengedeelte zeker?”
“Alleen als er veel jonge mensen zijn. Ik ben niet gecharmeerd van alleen maar oude ‘flubber’ lijven.”
“Over vijftig jaar zullen we het daar nog eens over hebben.”
“Echt niet, ik blijf er altijd jong uitzien.”
“Ramon, vind jij het ook zo tof dat we deze dingen over anderen kunnen zeggen zonder jaloers te worden?”
“Heerlijk, het maakt je leven zo oneindig veel prettiger. We kunnen, zonder remmingen, naar mooie mannen en vrouwen kijken en over ze praten.”
Ze passeren een oude vrouw in stemmig, antiek, zwart.
“Kijk, een lekker ding Ramon, zullen we een triootje doen.”

Lachend om hun onzinnig gesprek arriveren ze bij het kasteel, waar ze door Bruno worden verwelkomd.
“Willen Jullie straks wijn bij het eten of zijn Jullie geheelonthouder?”
“Ik heb een keer wijn gedronken op een verjaardag en dat was niet lekker.”
“We proberen een fles en als jullie het niet lekker vinden dan drinken wij dat op en krijgen jullie iets anders. Zal ik jullie eerst het kasteel laten zien?”
“Graag.”
“Ik kan niet alles laten zien, want het gedeelte waar de gasten zijn is voor hun privé, behalve voor ons.”
“Lijkt me logisch.”

Ze beginnen met het gebouw dat inmiddels een emmer verf heeft gekregen. De deur gaat open en de verrassing is totaal.
“Een zwembad, wat gaaf. Is dat ook voor de gasten?”
“Dit is voor ons. Gasten kunnen het wel reserveren. Als je zin hebt kan je straks zwemmen.”
Ze lopen langs de pool en komen in een kamer waar een kleine bar, een douche en een rij ligstoelen staan.
“In de winter is het zwembad en deze ruimte verwarmt,” legt Bruno uit.
“Dit is het ultieme overwinteren,” bewondert Ramon.
“We gaan verder.”
Ze komen de keuken in, waar Bettie het eten aan het bereiden is.
“Dat zwembad is een leuke verrassing zeker?”
“Het is meer dan geweldig.”
Via een monumentale trap komen ze in een gang met aan iedere kant vier deuren. Op de deuren zitten oude, geëmailleerde plaatjes met een nummer erop.
“De nummers zaten er al op, zodat de gasten niet per ongeluk de verkeerde kamer inlopen.”
“Komen er hier gasten dan?”
“Nu niet meer. Dit hoort nu bij ons privé gedeelte. Kamer 8 is jullie kamer.”
Via een wenteltrap komen ze in de kelder terecht.
“Wat een enorme ruimte en wat is het lekker koel.”
“Hier zijn een paar erkers, waar mensen gemarteld en opgesloten werden.”
“De martelspullen zijn er nog zie ik, hier kan je mooi een sm-porno opnemen, Bruno. Ik speel de sadist en jullie zijn mijn slachtoffers.”
“Ga niet te ver Lola.”
“Dan niet, stelletje saaie pieten.”
“Gouw naar de wijnkelder Ramon, voor ze uit de hand loopt.”
“We kunnen haar ook hier opsluiten Bruno, lekker rustig.”
Ze hoort het niet, want ze fladdert naar de slagersafdeling. Hier hangen de worsten en hammen.
“Bah, ze zijn beschimmeld.”
“Daar worden ze lekker van. We proeven het straks bij het eten.”
Bruno zoekt zorgvuldig drie flessen wijn uit.
De wijn en het eten krijgen een compliment van Lola.
“Sjezus, wat een lekkere wijn en wat kan jij lekker koken. Kan ik voor volgend jaar alvast een maand boeken.”
“Doen we nog een fles?” vraagt Bettie.
“Hoeveel heb je er nog?”
Aan tafel gaat hun conversatie, met veel grappen, over hun leven in het algemeen.
Lola heeft iets waargenomen waar ze meer van wil weten.
“Bruno, we hebben op de camping rondgelopen, Ik ben benieuwd hoe het vrijen gaat, want iedereen kan je horen.”
“Héél stilletjes.”
“Grappenmaker.”
“Ik hoorde van Dennis dat jullie hier een paar dagen moeten blijven.”
“Waarom?”
“Er zijn problemen bij de boerderij.”
“Mooi, kan ik morgen naar het nudistengedeelte. We kunnen alvast beginnen om nu in ons blootje te gaan zwemmen.”
“Goed idee Lola, ik heb het warm gekregen van de wijn en het eten.”
“Warm gekregen van de wijn, heet dat tegenwoordig zo Bettie.”
“Hoe noem jij het dan?” vraagt Bruno tegen beter weten in.
“Bronstig, als boter, trek in een chocolade sigaar, hitsig, paringsbereid, is dat wat?”

Karin, Isabelle en Dennis
Hoofdstuk 43

Na drie dagen onderzoek wordt de boerderij weer vrijgegeven. Isabelle komt naar de boerderij om te vertellen wat de autoriteiten gevonden hebben. Ze maakt kennis met de hele groep.
“Als jullie zin hebben dan geef ik zaterdagavond een feest in mijn villa; jullie zijn allemaal uitgenodigd.”
De uitnodiging wordt aanvaard, waarna Isabelle begint aan haar verhaal.
“In de kofferbak van de Duitse auto zaten vier gestolen schilderijen. Daarvoor krijg je ongeveer een miljoen euro vindersloon. De botten in de beerput zijn van een Nederlandse politieagent die in dienst was van de Gestapo. Verdere details krijgen jullie nog.”
Dennis en Karin zitten Isabelle met open mond aan te kijken.
Karin reageert en zegt: ”Eh, zei je nou dat ik een miljoen euro vindersloon krijg?”
“Ja, dat is een Europese regeling over het terugvinden van gestolen goederen in de tweede wereldoorlog. We kunnen dit zaterdag bij mij uitgebreid bespreken.”

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *