Voetbalhelden

Voetbalhelden

Rosie, onze kleindochter van zes, zit sinds kort op kaboutervoetbal. Op de jaarmarkt in hun dorp had ze van mama een wit T-shirt met blauwe strepen gekregen. Samen met een korte broek, haar scheenbeen en enkelbeschermers ziet ze er stoer uit. We worden uitgenodigd om op woensdag naar de training te komen kijken. Op het trainingsveld zien we een groepje kinderen, uitgedost in voetbalshirts met de meest uiteenlopende kleuren en clubemblemen, rondrennen. De geduldige trainer begint aan zijn, vrijwel onmogelijke klus, want de meeste kinderen zijn overal mee bezig, behalve trainen. Toch krijgt hij het voor elkaar om zonder boos te worden, enige discipline in het groepje te krijgen, chapeau moet ik zeggen. Ze moeten onder andere met een bal aan de voet om pionnen heen rennen en dan naar het doel gaan om te proberen een doelpunt te scoren. Hilarisch om te zien.

Zaterdagochtend, het grote moment van de eerste wedstrijd. Om 9.30 gaat het spektakel beginnen. Bij het opstaan heb ik al gezien dat het regende en niet zo zuinig ook. De buienradar beloofd veel regen of nog zwaardere regen. Ze zullen het wel afgelasten, dacht ik stiekem opgelucht.

Na het bad en het ontbijt vertrekken we richting het voetbalveld in Breezand, met in de auto de opnameapparatuur en twee paraplus. Onze dochter is al met Rosie, op het veld. De bij de training door elkaar krioelende meute staat nu in de stromende regen nat en verkleumd op het veld te wachten op de aftrap. De tegenstander heeft drie, twee keer zo grote spelers als die van ons, in het elftal bij gebrek aan voldoende kleintjes. Dit wordt een slagveld, dacht ik en dat wordt het ook. Op het moment van het beginsignaal veranderden de kleumende kleuters, nu gekleed in de outfit van de club bestaande uit een zwarte korte broek en een veel te ruim zittend wit shirt, in een kruising tussen het spookje Casper en een fladderend engeltje. Wanneer een van onze kleintjes de bal hebben, komt zo’n lange lummel op ze afstormen waardoor ze in paniek bij de bal wegrennen. Binnen een paar minuten werd er twee keer gescoord door de tegenpartij. Tot mijn verbazing krijgt ons team toch meer grip op het spel. Ons elftal beweegt zich als een collectief over het veld om de tegenstander, maar ook elkaar, de bal afhandig te maken. De tegenstander zoekt wat meer de ruimte. Niettemin komen ze steeds minder tot scoren, mede omdat onze keeper steeds fanatieker en minder bang wordt van de tegenstanders. Langs de lijn staan de trainers van beide partijen aanwijzingen te roepen en waar nodig troost te bieden bij een mislukte actie of een botsing tussen twee spelers. De scheidsrechter, een jongen van een jaar of zestien leidt de wedstrijd in goede banen zoals de geëigende uitdrukking is.

Vlak voor de pauze, die vanwege de regen wordt ingekort en op het veld wordt gehouden, moet Rosie plassen.
“Het is bijna pauze,” probeert onze dochter nog.
Rosie huilt door de hoge nood en de kou waardoor mama haar snel naar de wc brengt. De pauze is ingegaan en de spelertjes staan er als natte hondjes bij. Rosie schuilt, sidderend van de kou, bij oma onder de paraplu. Wij nemen aan dat ze niet het veld meer op zal gaan. Tot onze verbazing rent ze na een paar minuten onder de paraplu vandaan het veld weer op.
“Ik ga nog even,” roept ze.
Tot het eindsignaal blijft ze mee voetballen. Ook aan de penalty’s na de wedstrijd, allemaal één om dit te oefenen, doet ze mee. Helaas mislukt die van haar, dat komt door de kou en de regen troosten we onze kleine held. Zo snel mogelijk vertrekken we naar de kleedkamer waar Rosie gaat douchen en droge kleren aan krijgt.

De vriend van mama is direct na de wedstrijd naar huis gegaan om alvast koffie te zetten voor de derde helft. In de kantine mag Rosie wat lekkers uitzoeken, na enig nadenken wordt het een zakje chips. Rosie gaat met ons mee en mama mag in de regen naar huis fietsen. Onder het lopen naar onze auto geven we Rosie complimenten over haar moed en doorzettingsvermogen, ze glundert ervan.

Van mij mogen ze het standbeeld van Michiel de Ruiter en andere rovers, mogen omsmelten tot een eerbetoon aan de naamloze helden die elk weekend hun vrije tijd opofferen om de jeugd te helpen.

PS
Ze is nu dertien jaar en speelt geen voetbal meer.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *