De Friterie des Nations

De Friterie des Nations

In de periode 1993 tot en met 2010 zijn we tientallen malen, in elk jaargetijde, op vakantie geweest in Normandië. Daarna zijn we in andere plaatsen in Frankrijk op vakantie geweest en een keer in Tsjechië. Tijdens het plannen van de vakantie voor dit jaar besloten we om nog één keer een aantal plekken waar we zo vaak genoten hebben van de mensen, de cultuur en de natuur, te bezoeken.

Op vrijdag 10 mei 2019, uur zijn we vertrokken voor die vakantie. Na een saaie rit, met regelmatig regen, arriveren we om 14.00 uur in Calais, voor een bezoek aan de Friterie des Natione. Aan deze gelegenheid hebben we, net als Normandië, veel herinneringen. De eerste keer was in 1994. We werkten, in de winter, voor een half Nederlands, half Engels bedrijf, dat gevestigd was in de buurt van de stad Ardres. Op de schaarse vrije dagen maakten we tochtjes in de omgeving. Tijdens een van die ritten, kwamen we bij de friterie uit. In Frankrijk is dit, buiten de toeristische trekpleisters, een zeer zeldzame verschijning. We bekeken de veerboten die naar Engeland voeren tijdens het eten van de lekkernijen, die we bij de friterie hadden gekocht. Hun specialiteit was de hamburger, begeleid door een bakje friet. Met familie en vrienden die ons kwamen opzoeken in Frankrijk gingen we altijd een bezoek brengen aan deze fameuze friterie.

 

De plaats is hetzelfde, de Friterie en de omgeving niet. Ze zijn in de vaart der volkeren meegezogen tot een futuristisch geheel. Het eten is overvloedig, maar de kwaliteit discutabel.

We zijn na het eten naar de zee gelopen, uit eerbied voor het verleden en om onze stijve leden te ontspannen en weer soepel te maken; voor zover mogelijk. In het verleden was er een toilet in een bunker. Die is er niet meer zie ik. Tot mijn grote vreugde zie ik ergens anders een toilet. Het lijkt op een Amerikaanse caravan, gemaakt van aluminium. Het toilet is bezet en er staan twee smachtende achter mij. De deur gaat open en ik wil naar binnen gaan. Dit is niet de bedoeling. De tijdelijke bewoner komt naar buiten en mompelt iets in het Frans dat ik niet versta. Door zijn lichaamstaal begrijp ik wel dat ik niet naar binnen kan. De deur gaat automatisch dicht. De vrouw achter mij legt mij uit dat de wc nu gereinigd wordt. Ze wijst naar een blauw lichtje. Er is ook een rood en een groen lichtje. Waar die voor zijn heb ik al geraden. Het spoelen duurt buitengewoon lang vind ik. Het is even stil en dan spoelt met veel kabaal het toilet schoon. Dit herhaalt zich drie keer. Dan klinkt er een klik en het groene lampje brand. Met veel gevoel voor deftigheid gaat de deur open. Eindelijk mag ik. Foto’s heb ik er niet van omdat er dan mensen in beeld komen.

We vervolgen onze saaie reis naar de B&B voor een tussenstop.

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *