De verschrikkingen in Heist-op-den-Berg deel2 van 3

De verschrikkingen in Heist-op-den-Berg deel2 van 3

Mijn baas stond mij op een dag op te wachten, mobiele telefoons waren er nog niet in die tijd, en zei: ”Wil jij naar Heist platen halen? Ellie weet ervan en gaat mee.

Zij werkte in die tijd part time in het magazijn van Kees. Er liggen 1500 exemplaren klaar van beide titels.
Na de aanhangwagen aangekoppeld te hebben, reed ik naar huis om te eten en vervolgens naar Heist te gaan.

In de heerlijke onwetendheid over wat ons te wachten stond en gezellig orakelend bereikten we Antwerpen. Daar namen we de pijnbank richting Luik, dan de afslag Heist en na enig zoeken vonden we de perserij. We stelden ons voor en vertelden waar we voor kwamen. “Awel dat zit zo,” begon Harry. We wisten direct dat er iets mis was. “Het zijn er 750 geworden.”
“Mag ik even bellen?”
“Maar natuurlijk.”
“Kees, het zijn er 750. Moet ik ze meenemen of maandag alles tegelijk halen?”
“Godgloeindegodver geef mij die druiloor even.”
Een ongelofelijke serie smoesjes werden door de telefoon richting Nederland gestuurd.
We laden de platen in en reden richting huis.

Bij de grens moest je in die eeuw nog in en uit klaren, dus ik het kantoor in.
De beambte bewoog zijn hand met een stempel richting papieren tot hij – grammofoonplaten – op de papieren zag staan. De hand stopte en hij vroeg: “Wat voor platen?”
“Waardeloze covers,”antwoordde ik geheel naar waarheid.
“Is het wat voor mijn nichtje.”
“Nee, meer voor zuinige Nederlanders,” probeerde ik nog tegen beter weten in.
“Zullen we even gaan kijken?”
In de miezerige regen maakte ik het zeil van de aanhangwagen en twee dozen platen open en liet ze de man zien.
Natúúrlijk was het wat voor zijn nichtje en hij zei:
“Hoeveel platen zijn het?”
“1500 ”
“Dat kunt u wel zeggen.”
“Weet u wat, neem er van ieder twee dan kunnen u en uw nichtje ze afluisteren, vinden jullie het niks, gooi ze dan maar weg.”
“Awel das goe.”

De klant was niet tevreden en Kees stelde voor om de volgende keer van tevoren op te bellen om te vragen of de platen er inderdaad waren.
Enige tijd later.
“Jan wil jij?”
“Natuurlijk.”

Ellie stelde voor die vrijdag op tijd naar Heist te gaan.
Kunnen we daar wat eten, dáár zijn die Belgen wel goed in heb ik gehoord.
“Even checken of de platen er zijn,” zei ik tegen haar.
“Hallo Harry, we komen vanavond 3000 platen halen liggen ze nu al klaar?”
“Zeker en vast.” Zei Harry met grote stelligheid.
“Weet je het echt héél zeker anders kom ik maandag wel, de klant wil absoluut het juiste aantal hebben.”
Ik probeerde alle trucjes die ik kende om Harry te laten zeggen dat de platen er op dat moment niet waren, hij hield vol.
“Oké,” zei ik overtuigd, “tot vanavond.”

Wil je de eerste van je vrienden zijn die dit deelt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *